ดุริยางคศิลป์ที่ผันตัวเองมาเป็นอินทีเรียดีไซน์เนอร์
พูม-พัฒนภูมิ แห่ง P1 Concept Interior
การศึกษาเพื่อเป็นสถาปนิก หรือ มัณฑนากรเป็นสิ่งที่ต้องอาศัยการเรียนรู้ในสถาบันต่างๆ และออกมาสู่การทำงานจริง เพื่อค้นหาประสบการณ์ต่อไป แต่ทว่าก็อาจจะไม่เป็นเช่นนั้นเสมอไป เพราะถ้าเราเคยได้ยินเรื่องราวของ ทาดาโอ อันโด ที่กว่าจะเป็นสถาปนิกมีชื่อเสียงในระดับโลกในทุกวันนี้เขาเองก็ไม่เคยผ่านการศึกษาในรั้วสถาบันไหนมาก่อน แต่เขากลับใช้เวลาศึกษาด้วยตนเองและฝึกฝนอย่างหนัก เช่นเดียวกับ พูม-พัฒนภูมิ จาก P1 Concept Interior ที่เขาได้จบการศึกษาจาก ดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่เพราะด้วยความชื่นชอบและหลงใหลในการออกแบบทำให้เขาใช้เวลาในการศึกษาด้วยตัวเองอย่างหนัก จนในทุกวันนี้เขาได้ผันตัวเองมาเป็นนักออกแบบตกแต่งภายในฝีมือดีที่มีอัตลักษณ์เฉพาะตัวอีกคนหนึ่ง ประตูบานแรกสู่การเป็นดีไซน์เนอร์ ถึงแม้ว่าพูมจะเรียนจบมาทางด้านดุริยางคศิลป์ก็ตาม แต่ด้วยความชื่นชอบทำงานทางด้านทัศนศิลป์มาตลอด ประกอบกับความหลงใหลทำให้เขาได้มีโอกาสในการทำงานออกแบบชิ้นแรกขณะกำลังศึกษาในช่วงอุดมศึกษา ซึ่งเป็นประตูบานสำคัญที่ทำให้เขาเดินเข้าสู่อาชีพอินทีเรียดีไซน์เนอร์
JAO.UN หนีความวุ่นวายมาจิบค็อกเทลในโกดังของอากงสมัย ร.5
โอเอซิส คือพื้นที่อุดมสมบูรณ์ชุ่มชื้นท่ามกลางผืนทะเลทราย หรือในหลายครั้ง มันถูกใช้เปรียบเทียบกับสิ่งพิเศษซึ่งไปปรากฏอยู่ในบริเวณที่ไม่มีใครคาดคิด จุดหมายปลายทางของคอลัมน์ Share Location ในวันนี้ก็เช่นเดียวกัน เมื่อก้าวจากทางออก 1 ของสถานี MRT วัดมังกร ข้ามถนนเจริญกรุง เดินตรงไปราว 30 เมตร แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าตรอกเจริญชัย 2 บรรยากาศรอบตัวก็ถูกราตรีเข้าปลุกคลุม มีเพียงแสงระเรื่อจากไฟปิงปองช่วยนำทาง ทุกอย่างในตรอกไม่ไหวติง นิ่งสนิทราวกับเวลาถูกหยุดไว้ที่ 19 นาฬิกา แสงสลัวไม่อาจเก็บซ่อนความงดงามของคูหาสองชั้นที่เรียงชิดติดกันทั้งสองฝั่ง ตบแต่งด้วยร่มสีแดงคันใหญ่ โคมไฟจีนไร้แสง ไปจนถึงกระดาษไหว้เจ้านานาชนิด นี่คงเป็นตรอกที่เงียบสงัดที่สุดในย่านเยาวราช ผมไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากเสียงฝีเท้าของตัวเอง ตบเท้าจากปากตรอกไม่นานก็มาถึงจุดหมาย ผมแทบไม่เชื่อสายตา มีบาร์ตั้งอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไง… แสงสีฟ้าส่องจ้าทะลุช่องประตูสีแดงสด ประหนึ่งกำลังเชื้อเชิญให้ผู้ที่หลงผ่านแวะเยี่ยมเยือน เบื้องหน้าของผมคือ ‘JAO.UN (จ่าวอัน)’ บาร์ลับเปิดใหม่ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากถนนเยาวราช ผมเลื่อนบานประตู ตรงเข้าสู่ภายในที่ให้ความรู้สึกเหมือนได้นั่งไทม์แมชชีนย้อนกลับไปในอดีต กำแพงสีครามในร้านเหมือนหลุดมาจากสมัยรัชกาลที่ 5 เพดานทำจากไม้ และตรงกึ่งกลางคือเคาน์เตอร์บาร์ที่มีเหล้าเรียงรายอยู่ภายหลัง ห้อมล้อมตัวอักษรภาษาจีนสีแดงบ่งบอกชื่อสถานที่ เจ้าของร้านทั้งสามคงยืนรอผมอยู่นานแล้ว “โชคดีที่มาตอนนี้ ชั่วโมงที่แล้ว หน้าร้านยังมีน้ำขังอยู่เลย” ศิฑ-ศิรพงศ์ ศุภภัทรเศรษฐ์ เจ้าของร้านคนแรกกล่าวทัก เป็นเสียงแรกที่ได้ยินนับตั้งแต่เดินเข้าตรอก “รับค็อกเทลอะไรมั้ยครับ” โอ๊ธ-รวิภาส มณีเนตร เจ้าของร้านอีกคนพูดต่อ ก่อนที่ กิ๊ฟท์-กนกกาญจน์ กมลเดช เจ้าของร้านคนสุดท้ายเสริมว่า “มีที่นั่งด้านบนด้วยนะคะ” […]